آنگاه که اشک چشمم را درید و حق حق گریه ام مرا از خود بی خود کرد،
او همچنان مرا می نگریست.
چنگ به شیشه غرورش زدم و دیوار سکوتش را فرو ریختم. می دانید تنها سخنی که گفت چه بود؟
فقط می گویم جمله ای بود که هیچ ترکیبی مانند آن نبود. تیری در قلبم فرو کرد. آنچنان که گویی نفس های آخرم را می کشیدم. قلبم در سینه ام جای نمی گرفت. حق حقم نمی ایستاد. صدایم در حنجره خفه شده بود. لبانم کبود و دهانم خشک شد.
نقش زمین شدم. زمین جایش را به آسمان داده بود یا به گمانم من پرواز کرده بودم. احساس عجیب و جدیدی را تجربه می کردم. من مرده بودم. جسمم را می دیدم.
من در وجودم شکسته بودم. من نیم من هم نبودم. او مرا بی وجدان خواند. گفت: مگر تو قلب هم داری؟
منی که هر لحظه ام فکر او بود. اشک و آهم ، نظر و نیازم بدرقه راهش بود !؟ هرگز فکر می کردم این پایانش باشد.
من دیگر او را نمی دیدم. بعد از آن ماجرا فکر و خیالات امانم نمی داد. شب و روز برایم معنی نداشت. من برده شب و اسیر روز بودم. زندگی مفهومش را برایم از دست داده بود.
تا حالا عاشق شدی ؟
عشقی که بدونی آخرش وصال نیست...
آخرش خوشبختی نیست.
روزاولی که دیدمش ، با خودم گفتم که هرگز به او فکر نمی کنم. لحظه لحظه ام شد مبارزه با احساسات ناشناخته، که نه غم بود نه شادی.
و ناخواسته دو دو تا شد یکی.
ینی همونی که نباید می شد و هیچ کاری هم نمی شد کرد.من باور داشتم اون مال من نیست. اما اون نمی دونست تو دل من چه قدر اوضاع بی ریخته، درکم نمی کرد. می خواست عبدی بشه.
این امکان نداشت. اون مال یه سرزمین دیگه بود با یه فرهنگ دیگه و من ازدنیای حساب و کتاب. اون سعی داشت به من بفهمونه که عاشقه دنیای منه ولی من می دونستم این امکان نداره چون اون نیست که میاد تو خونه من ،
بلکه منم که می رم تو خونه اون و این مشخص بود که اینا همه ادعاست. حتی اگه می خواست هم نمی شد. این تفاوت بزرگ واسه همه عیان و آشکار بود.
من کویر خشک و تاریک ، غرق در آهنگ شب، زیر آن سقف بلند.
راه من بی انتها اما چه سود؟!
تا تو را دیدم در آن سوی زمین . آنطرف تر ، پایین تر از کهکشان، با نام ماه.
دل پر زخم این لوت سیه بخت تنها را خوش کرد
و
تا آنجا که زمین دست دردست آسمان آرمیده بود
سفر عشق کردم اما چه سود ؟!
لوردانا
ای کسی که کبوتر مرگ در دامانت لانه کرده، خودت را برای جشنی بزرگ آماده کن 
